?hiçbir zaman tam anlamıyla düşüncelerimizi söylememize yetecek kelimelerin yeryüzündeki lisanlarda bulunmadığını uzun zaman önce anladım.

Gecenin sonunu yazmak için orayı bilmek gerekir. Ölümü yazmak için ölmek gerekir !

Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar."

''Kaldırımlar güzel. Ama bir de üzerinde yürüyen şu insanlar olmasa!''

Kendini öldürmek isteyen birine belindeki tabacayı uzatıp, "Al, bununla daha kolay olur! " diyen birininkine benziyordu sesindeki kayıtsızlık...

Bir kitap. Sadece yazı, cümleler ve noktalama işaretlerinden oluşan kağıtlar bütünü. Mabaadaki makinelerin yağlarının hala sayfalarında koktuğu bir kitap! Nasıl bir insanı bu kadar etkileyebilir?

Bütün hayatımız boyunca beklediğimiz ve nereden geleceğini bilmediğimiz huzuru arıyoruz. Ve tükenmez huzur arayışımız hayatta kalmamızı sağlıyor..

Uyku? İnsana verilmiş tek mucize. Kendinden geçmek. Gözleri kapatıp huzura dalmak. Ve uyanıldığında yeniden başlamak.

Hayal etmeye çok ufakken başladım. Artık hayal edecek pek bir şey bulamıyorum.

Yapabildiğim kadarıyla benim düşüşüm en üst noktadan değil, hiçbir yerdendi. Hiçbir zaman yükseldiğimi hayal etmediğim için, düşüşümde bir boşlukta gerçekleşiyordu. Hiçbir yerden hiçbir yere düşüyordum..