" Uyumadım. Pişman olmadım. Kendimden bile. Ben gerçektim.
Dünyanın en gerçek adamı! Bana ait bir gezegen bulana kadar insanlara ve kendime zarar vermeye devam edeceğim... "

Uykum geldi... "Umarım sabaha ölmüş olurum" diye kapattım gözlerimi, evdeki tek yatağın üstünde.

" Bugün televizyonda ölenler biz değildik. Ne güzel !.."

"İşte !" dedim. "Umut bu. Bir tekne. Başka bir şey değil.
Koca okyanusta devrilmeden yol almaya çabalayan bir tekne.
Sonsuzluğun dalgalarıyla savaşan bir ceviz kabuğu. Hepsi bu. Köhne bir tekne."

"Belki hayatımı kurtaramazsın. Ama ölümümü kurtarabilirsin..."

" Şimdi, yaşadığımıza ve birbirimize dokunabilecek kadar yakın olduğumuza inanmanın zamanıydı. "

" Senden çok hoşlandım Melis. Ve bilmeni isterim ki;
bunu uzun zamandır hiçbir kadına karşı hissetmedim. Yeni bir hayat kuruyorum kendime. Yeni bir hayat inşa ediyorum. Ve temelinde senin de olmanı istiyorum."

Sustum. Çok mu hızlı olmuştu ? "

" Tabî uykular çoğaldıkça kâbuslar da kendiliğinden gelmeye başladılar.
Uyanıkken ne kadar az geçmişi düşünüyorsam, gece o kadar çok hatırlıyordum. "

"Derda,Oğuz Atay'ı anlayamamış,ancak daha da ileriye gidip hissetmişti.Belki de oraya giden yol,anlamamaktan geçiyordu.Anlamayı sağlayacak anahtarlığa sahip olmamaktan."

"Ama birden farkettim ki ne ben ne de bir başkası hiçbir yere ait değildi. Aidiyet bir kandırmacaydı küçük çocuklara anlatılan. Hiçbir yerde hiç kimse beklemiyordu hiç kimseyi."