"Onun ayağının altındaki toprağı, başının üstündeki havayı, dokunduğu her şeyi, söylediği her kelimeyi seviyorum... Her bakışını, her hareketini, onu bütünüyle, tümüyle seviyorum. İşte bu kadar! Başka bir diyeceğin var mı..?"

?Aynı hırpalayıcı rüzgâr karşısında başka başka iki ağaç aynı biçimde bozulur mu, bozulmaz mı bunu zaman gösterir...?

Niye bu kadar değiştim..? Niye bir- iki sözcük beni böyle zıvanadan çıkarıyor..? Ah, bir kez şu karşı tepelerdeki fundalıklarda olsam, biliyorum, yine eskisi gibi olacağım...

?Her şey yok olup yalnız o kalsa, benim varlığım gene devam ederdi; her şey yerinde kalıp da o ortadan kaybolsa, dünya bana büsbütün yabancı olurdu...?

''... o kendisini ne kadar sevdiğimi hiç bilmeyecek; hem onu yakışıklı filan diye sevmiyorum, Nelly; benden daha çok bana benziyor da, onun için seviyorum. Ruhlarımız her neden yoğrulmuşsa, ikimizinki de aynı. Linton'ınki ise, ay ışığının şimşekten, buzun ateşten ayrı olduğu kadar bizimkinden ayrı...''

...sen de sevincinin seni komik düşürmemesine dikkat et...

Eh, karşı taraftan itiraz, ilgisizlik görmedikçe kim huysuzluk, geçimsizlik edebilir..?

İnsan ruhunun mutluluğu bedeni öldürür. Ama kendine yetmez...

"Öp beni yine, gözlerini de gösterme..! Bana yaptıklarını bağışlıyorum. Ben kendi katilimi seviyorum; ama seninkini, onu nasıl sevebilirim..!"

Ruhum mezardayken bedenim yaşamış, ne yapayım..?