Tüm gün annemi düşündüm. Ben asla onun gibi olmayacağıma dair sözler vermiştim kendime ama aslında tutamadığımı farkettim. Ben de yanlış seçimlerimin kurbanıyım işte.

Ona hep öfkeli oldum. Seçtiği hayatı yargıladım. Şimdi anlıyorum ki yaşadığı hayatı kendisi istememiş. Seçimleri onu sürüklemiş geleceğine, kendisi şekillendirememiş.

Görüyorum ki ben tüm bunları anlayıp onun yaşantısından kendime dersler çıkarmak için çok geç kalmışım. O da öyle bir bataktaymış ki doğru yolu bana gösterecek kadar bile kafasını kaldıramamış.

Artık sana kızgın değilim anne. Hayata kızıyorum. Babama kızıyorum. Sanırım her şeyin asıl suçlusu o. Belki de onun da kendine göre suçladığı birileri
vardır.

Radyonun sesini açıp cızırtılar eşliğinde adını bilmediğim bir şakı dinlerken eve doğru sürüyorum arabamı. Ben aslında uzun zaman önce ailemi, kendimi, geçmişimi düşünmeyi, geleceğimi irdelemeyi bırakmıştım.