''Stekel çok haklı olarak şöyle der: Çocuklar aşkın yerini tutan birer oyuncak değildirler; gerçekleştirilemeyen bir ereğin yerini de doldurmazlar; yaşamımızın bokluğunu örtecek birer malzeme de değildirler; onlar ağır bir yük, bir sorumlulukturlar; Ana-babanın ne yaşama gereksinimlerinin giderilmesi, ne de doyurulmamış özenişlerinin yerini tutan şeyler olabilirler.''