Sanırım adını koydum artık; boşluktayım; kocaman bir boşluk.

Ne hissettiğimi sandığım şeyler ne akan gözyaşlarımın nedeni gerçek. Belirsizlikler içinde karmaşalar zincirine bağlı yüzüyorum. Kurtulamıyorum.

Hataydı. Hepsi hataydı diyorum kendi kendime. Başından beri onu düşünmek, düşünmeme izin vermek, o gün cenazeye kalmak, hatta o işi almak. Ve en sonunda asıl hataya geliyoruz; o gün doğduğum evi ziyaret etmek.

Düşünmeden edemiyorum eğer o gün eve gitmeseydim şu anda hayatım nasıl olurdu diye, daha önce hiç düşünmemiştim ama şimdi düşünüyorum işte. O gün annemin niyetini anladığım an onlara izin vermeden kapıyı çarpıp çıkabilseydim ne olurdu, nasıl bir yerde olurdum şimdi onları öldürmemiş olsaydım?

Beynimdeki bir ölü canlamış gibi sanki, eski düşünceler, anılar hayat bulmuş onları uyandıran ışığın altında; Joshua.

O kim ki tüm bu düşüncelerin, acıların, öldürdüğüm duyguların uyanışını tetikliyor, o benim için ne anlam ifade ediyor ki?

Neden farklı hissediyorum, fark tam olarak ne peki?...

Artık aldığım derin nefesler beni boğuyor, gözlerimin önünden geçen sahneler yoruyor. Yarattığım trajik senaryolar çağlayan misali, beynimi oyuyor.

Kendinden emin yürüyüşüm bile kendini sürünen bir cesede bırakmış. O çok sevdiğim merdivenler aşılması imkansız dağlar gibi görünüyor gözüme. Derin bakışlarım kirli bir deniz, keskin tebessümlerim puslu bir sabah...

Bayılarak giydiğim topuklu ayakkabıların yerle birleştiğinde çıkardığı tok sese kulaklarımı tıkıyorum. Elbiselerimden artık nefret ediyorum. Şalımla bluzumun renk uyumu ise artık umrumda değil.

Hayatıma ne oluyor?

Bana ne oldu?