İnsan ne tuhaftı. Kah Musa oluyordu, kah Firavun, kah bahar oluyordu, kah kara kış, kah damla oluyordu, kah deniz, kah bülbül oluyordu, kah dilsiz. Hak dilerse hatalarıyla bile hayra yöneltiyordu insanı. Ölmeden önce öldürüyor, sonra ''Ölümden ne korkarsın, korkma ebedi varsın'' dedirtiyordu ona. İşte o zaman sen ben davası son buluyor, varlığın anlamı keşfediliyor, hakikat Yunus'un diliyle, ''Sorun Tapduklu Yunus'a bu dünyadan ne anladı/Bu dünyanın kararı yok sen neyimiş ben neyimiş'' diyordu. İşte o zaman ebedilik mührünü taşımayan her şeyin değeri düşüyor ve sonsuzluğun mirasçıları büyük bir özgüvenle sesleniyordu herkese: ''Eğer bizden almazsanız, siz satınız biz alalım/Zira bizim bu gönlümüz sermayeli dükkan imiş.''