Sevdiğimiz insan bizim aynadaki yansımamız gibidir, aslında aynımız olmayan ama öyle kabul edebildiğimiz bir yansıma.

Bazen doğru gibi gözükenler, yanlışlar olabiliyor fakat ne yazık ki çok geç oluyor bunu fark ettiğimizde. Öyle geç oluyor ki; hayatımızı versek düzeltemiyoruz.

Tesadüflere inanmam ben, bir şey oluyorsa bir sebebi vardır ve bazı şeyler çoktan yazılmıştır doğduğumuz gün yaşanacaklar listemize.

O benim gerçekleşmesini istediğim en büyük hayalimdi...

O ve ben, biz değiliz. Ben hiç kimseyim, varlığım yok, ben yokum.

Ah keşke katsa beni kendine...

Ah sevgilim... Bitmesin diye, sessizliğe karışıp gitmesin diye dinlemeye kıyamadığım bir melodi gibisin. Ve ben sana ulaşamayacak oluşum gerçeğiyle seni aldatan bir fahişe...

Meğer ne çok gitmişsin benden; nasıl da düğüm düğüm sökülmüş, yokluğun olmuşsun. Şimdi yalnızlığımla aldatıyorum seni.

Genceciğim ve çürüyor hayallerim, düşüncelerim, hislerim... Sağımdan solumdan, çığlık çığlığa oraya buraya koşuşturan anılar fırlıyor. Terkediliyorum kendimce artık. Boşalan zihnimi, Ali'nin oraya buraya çıkartıp bıraktığı acılarla dolduruyorum.

O hayatına devam ediyor... Artık ne eksik, ne fazla...

Boş kalan tenini doldur yokluğumun ihanetiyle, ben kötü yollara düştüm sevgilim. En büyük tabularımı içime çekip kafayı buluyorum...