Bir gün radyonun kulağını kimse burkmadı. Örtüsü açılmadı. Kuşluk vakti türküler çınlatmadı evleri. Köşeye, masanın üstüne daha büyük, 'cam göz' bir nesne getirip koymuşlardı. Düğmeye basılıyor ve herkes ona bakıyordu. Adam, bir yumrukta üç kişiyi deviriyordu. Kadınlar bazen 'tövbe tövbe' çekiyor, başörtüleriyle gözlerini kapatıyorlardı. Onun örtüsü biraz daha büyüktü. Üstelik kapı önlerine çıkmıyordu, sesi kuşlukları doldurmuyordu... O günden sonra radyolar gitgide küçüldü. Sonra cebe sığan küçük radyolar çıktı. Kızlar radyo örtüsü işlemez oldu. Türküler de, o kocaman, o kanaviçe örtülü radyolardan duyulduğu günlerdeki kadar neşeli olmadı hiç.