Beynimde milyonlarca defa tekrarlanan kelimeler artık ahengini yitirmiş, uğultuya dönüşmüş durumdalar, acı veriyorlar düşüncelerime.

Odamın terasına çıkıp rüzgarın saçlarımı yalamasına izin verirken bir yandan da her gece olduğu gibi yüklemleri özneleriyle eşleştirmeye çalışıyorum ama hiç bir zaman Josh için olan ?seviyor' yükleminin öznesi ben olamıyorum her ne kadar o benim ?seviyorum' yüklemimin öznesi, nesnesi ve bilimum diğer ögelerinin görevlerini üstlenmiş olsa da.

Terastaki sandalyeye otururken o yüklemin bir gizli öznesi olduğuna karar veriyorum ve gözlerimi kapatıp bu düşüncelerden sıyrılmaya çalışıyorum.

Yıllar oldu onu sevdiğim ama o anlamıyor. Her gün karşılıklı masalarda oturuyor olmamıza rağmen ne kadar da uzağız birbirimize. Ben hakkımızda hep hayaller kurarken, Onu ve beni ?biz' yapmışken o nasıl da kayıtsız böyle her şeye.

Kendini ve beni hiç ?biz' olarak göremiyor.

Bazen kabulleniyorum; biz sadece iş arkadaşıyız, birbirimize asla başka sıfatlar yükleyemeyecek, aynı cümlede hayat bulamayacağız. Biz farklı hikayelerdeki iki karakteriz.

Ben doğum günümde arkadaşça aldığı basit bir kazağa bile ne büyük anlamlar yüklüyorum oysa. Arkadaşça davet etmiş olduğu bir akşam yemeği bile benim için ne kadar değerli ve önemli.

Haksızlık etmemeliyim ama ona. O nasıl benim onu sevdiğimi anlamıyorsa ben de onun beni sevmeyi bile düşünmediğini anlamıyorum.