Başkaları için yaşadığımız yeter! Hiç değilse bize kalan şu son yaşam parçasında kendimiz için yaşayalım. Kendimize ve huzurumuza, düşüncelerimize ve niyetlerimize doğru dönelim yeniden. Belki o zaman kendimizi asli parçası olmadığımız şeylerden sıyırabilir, sahip olduğumuz ya da olamadığımız değerleri fark edebiliriz. Madem ''bir tazıyı hızlılığından dolayı övüyoruz, tasmasından dolayı değil''insanı neden şatolarıyla, arazileriyle, altınlarıyla ölçüyoruz? ''Ruh güzel, yüceltilmiş ve tüm unsurlarıyla iyice donanmış mıdır? Kendiliğinden mi zengindir bu ruh, yoksa bir başkasınınkine mi bağlıdır?