Aslında düşmandan vazgeçip dost aranmalıydı. Zira insanın yeryüzünde tek başına yaşamıyor oluşu, kainatın birlikteliği önermiş olması anlamına geliyordu. Dostluğun oluşabilmesi için ise bir tutkala ihtiyaç vardı: Erdem. Çünkü dostluğu doğuran da yaşatan da erdemdi. Her ne kadar dostluklar beraberlerinde bazı yararları getiriyorsa da dostlukları doğuran çıkar kaygısı olamazdı. Zira Cicero'ya göre iyilik faizle işletilecek bir mal değildi ve bizi cömertliğe sevk eden fıtratımızdı. İşte erdemle donanmış bu tabiat, çıkar olmasa da dostlukları ölümsüz kılıyordu ve bize erdemden daha yakın bir şey yoktu. Cicero böyle dostlar için, ''Gözlerini nereye çevirsen, onu orada hazır bulursun,'' diyordu.