"Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir .Bir de deliler..."

Galiba bugün pazardı. Yoksa yeniden günlerin adıyla mı ilgilenmeye başlayacaktı ?

-Acele ettik,dedi. Hep acele ederiz.

Çünkü bu ses geçirmez,ışık sızmaz odada bile başkaları bizimle birlik.

"-Bu gece kitapların kötü kadınıyım ben,dedi. Ama nasıl iyiyim bilsen! Bu deniz ,bu ışıklar ! Ah,her gece gelelim buraya. -Babanı unutuyor musun? -Vız gelir hepsi. Babam ,ev ,çocuklar ! Hiç biri yok gözümde.Sen varsın yalnız. Seninim ben.Al beni..."

-Çekinme ,dedi, sen görmediğin zaman başkaları da seni görmez. Yalnız ikimiz varız burada. Birlikte ilk yemeğimizi yiyeceğiz.

"Onun yanında insan, ne olacağını baştan bilemiyor."

"Bu çocuk hoşuma gidiyor. Ötekiler süzüle süzüle bana bakarlarken ,onun,sanki ben yokmuşum gibi oturuşuna tutuluyorum."

"Bu gece yatağında dönüp duracak,uyuyamayacak.Beni kendince seviyor."

İçinden "Ha şöyle," dedi,"biraz sarsıl bakalım.Acelem yok benim,biliyorsun. Bir gün sana,dünyada dayanılacak tek şeyin 'sevgi' olduğunu öğretecem."