Karşı koymak ,ölüme göz yummak ,hayatta tutmak için sevmek gerekiyordu.

Gülme,bazen nefretin öldürme biçimidir.

"-Devam edeceğim.Hepimiz yenilmek için doğduğumuzu biliriz,ama gene biliriz ki hiç bir şey,hiç bir zaman bizi yenmeyi başaramamıştır ve başaramayacaktır."

"-Denedim..Ama insanın artık sevmediği birisine bağlı kalması doğru değildi...bir ahlak adına,bir insan uğruna kendini feda etmek,artık bunların hiç birinin de iler tutar bir yanı yoktu."

Herkes yalnızlığı haykırıyor ve aşkı haykırdığını bilmiyor. Oysa insan yalnızlığı haykırdığında her zaman aşkı haykırır

"Yaşamın anlamının bir dudak tadı vardır.Orada hayat buluyorum ben."

"-İnsan becerebildiği gibi savunur kendisini.Ama bir gün artık sevmez olursam ,bu demektir ki ciğerlerim olmayacaktır. Buradasınız ,KADININ IŞIĞI var ve mutsuzluk yaşamın bir özelliği değil artık."

"-Birbirini ellerinden kaçıran bir çok erkek ve kadın vardır! Ne oluyor onlar ? Neyle yaşıyorlar? Müthiş bir adaletsizlik bu... Öyle sanıyorum ki seni tanımamış olsaydım,yaşamımı senden nefret etmekle geçirirdim." "-İşte bunun için bu kadar kin ve nefret dolu insan insan görüyorsun. Rastlamadıkları her şeyden nefret eden bir sürü insan görüyorsun ..."

Yeryüzünün aptal,sarhoş ama güçlü tanrılarıyla boğuşmaya çabaladım. İstedim ki, onu, aşkı ve cesareti yaşayanlara geri vereyim. ~ Syf 12

"Ona göre kalıplar, insanı eski topluma, eski değer yargılarına, eski altın terazilerine köleleştiren birer sözlük saçmalığından başka bir şey değildi. Gerçekten de kalıplar, dillerin de ötesine geçen bir işleve sahiptirler: her şeyi çözecek hazır formüller sunar, insanı kıskıvrak bağlayan toplumsal bir düzen yaratır, törelere bağlılık ve önceden belirlenmiş ilişkileri onaylamak dışında hiçbir seçeneği kabul etmezler." ~ Syf 17