''Bütün o Yunanlılar yüzünden ağlıyorum,'' dedi Bob. Başka bir gözyaşı damlasına yer kalmayacak şekilde yüzü gözyaşlarıyla kaplanmıştı. Bir damla için daha yer bulmaya çalıştı ama tek bir damla için bile yer yoktu , bu nedenle ağlamayı kesti.

"Çok sade," demişti. "Fazla bir şeyim yok. Tüm eşyam şundan ibaret; kitaplıkta birkaç kitap, beyaz bir halı, halının üstünde küçük bir mermer masa ve pikabım için bir plak: Beatles, Bach, Rolling Stones, Byrds, Vivaldi, Wanda Landowska, Johnny Cash. Beatnik değilim. Yalnızca bedenimin sonsuza dek ihtiyacım olandan çok daha fazlasına sahip olduğunu düşündüğümden diğer şeylerin sade ve basit olmasını istedim.

"Evden çıkmadan önce bir şey unutmuş muyum diye etrafa bakındım. Elbette unutmamıştım. Şu dünyada zaten çok az şeyim vardı, hangi birini kaybedebilirdim ki..?

"Kitapların varlığını, üzerinde durdukları ahşabı onurlandırış biçimlerini seviyorum."

"Bir an önce eve ulaşsak iyi olacak. Kütüphaneye vardığımızda uyumak istiyorum." Kütüphaneyi evi olarak görmesi çok hoşuma gitmişti.

Orada, seni çok fazla aramak isteyerek ve telefona bakarak öylece oturdum. Ama bunu yapmam tam anlamıyla imkansızdı çünkü az önce arkadaşından gelen telefon, senin Perşembe günü öldüğünü haber vermişti.

...ve felsefe okuduğu Berkeley'deki California Üniversitesi'nden yeni mezun olmuştu ama felsefe hakkında bir yığın şey birini isteyecek iş bulamadığından geçici olarak Walnut Creek'te bir butikte çalışıyordu ...

İlk anda dikkatimi çekmeyen şeyleri sonradan hatırlamak konusunda hiçbir zaman hevesli olmadım. Sanırım bu bir karakter zayıflığı ama artık bu konuda herhangi bir şey yapmak için birazcık geç sayılır.

Kesinlikle kaçığın teki olmak gibi bir hevesi yoktu. Muhtemelen durumun nasıl bu noktaya geldiğini merak ediyordu.

Çocukken sonuna kadar okumayı başaramadığım karmakarışık bir peri masalındaki buhardan bir kule gibi gökyüzüne yükselen dumanıyla devasa bir yangındı bu - ya da yalnızca çıkan duman bana böyle hissettiriyordu.