"Daha kaç kez ıskalayacağız hayatı Olric? - Oklarımız bitene kadar efendimiz."

"Çok şey vardı anlatılacak. O yüzden sustum. Birini söylesem diğeri yarım kalacaktı. Sen duydun mu sustuklarımı?"

"Kelimeden önce de yalnızlık vardı.. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık." "Kelimenin bittiği yerde başladı; kelime söylenemeden önce başladı.. Kelimeler, yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu."

"Sen acıyı biriktirmeyi seversin Olric. Sen biriktirmeyi seversin." "Hadi devam et şimdi... kuru yaprakları... deniz taşlarını... gözyaşını... sorulamamış soruları... senden kalan sesleri... yaşanamamış paylaşılmışlıkları... birlikte harcamak üzere kalbinde biriktirilmiş zamanları ve hüznü... ve özlemi biriktirmeye."

"Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz." "İnsana benzetirsek acımaktan korkuyoruz. İşin içine bir kere acıma girerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz. Sen de korkuyor musun Günseli? Ben sadece senin için korkuyorum Selim."

Ne kadar süslenseler de bir yerden sırıtıyor zavallılıkları.

Ben senin tabirinle gevşeklikten yanayım.

Ben de herhalde bu kötü niyetlerim yüzünden bir türlü kütüphane faresi olamamıştım.

Ne yapalım? Benim kahramanlığım da bu kadardı.

Yıpranmıştı. Arkadan bakınca yaşlı bir memura benziyordu. Önden bakılınca hiçbir şeye benzemiyordu.