Sanki kendimi kendi elimden kaçırmıştım; benliğim benim elimden çıkmıştı.

Borçluluk suçluluktu.

Bütün büyük düşler beraberinde lanetli serüvenler getiriyordu.

Kim bilir belki de bütün hikayeler dönüş hikayeleridir.

Her töre insanın bir yanını eksiltir.

Meğer ki kalbe vuran düşman eski dosttan olurmuş.

Gönlünün yönü ayağının izidir.

Dönüşler ne kadar zor ve uzaktı.

Kim bilir, belki de padişahtan çok padişahçı olmanın yazgısı, padişahtan önce ölmekti.

Hayat böyle. Hayat da bir tek göz yummasıyla bitiyor, değil mi?