Güvenle günah işledi bazıları. Ama ruhları hiç huzur bulmadı...

Ahlak olmadan yasalar ne işe yarar ki!

İnsanlar başaklara benzer. İçleri boşken başları havadadır. Kafaları doldukça sırtları eğilir.

Plinus'un dediği gibi,herkes kendisi için bir derstir; elverir ki insan kendini yakından görmesini bilsin. Benim yaptığım,bildiklerimi söylemek değil,kendimi öğrenmektir;başkasına değil kendime ders veriyorum. Ama bunları başkalarına da anlatmakla kötü bir iş yapmıyorum. Bana yararı olan bu işin belki başkasına da yararı olabilir. Zaten benim de bir şeye dokunduğum yok. Yalnız kendimle uğraşıyorum;delilik ediyorsam ,bundan zarar görecek başkası değil benim; çünkü bu öyle bir delilik ki bende başlayıp bende bitiyor. Hiçbir kötülüğe yol açmıyor.

Kusur korkusuyla suç işliyoruz.

..çünkü iyi tarafımız da bütün günahlardan arınmış değildir.

Huzur ve rahatın ışığı ta dışarıdan görünmelidir.

Bize yaşamayı hayat geçtikten sonra öğretiyorlar.

İnsanın, olanak varsa karısı, çocuğu, parası ve hele sağlığı olmalı, ama mutluluğunu yalnız bunlara bağlamamalı. Kendimize dükkanın arkasında, yalnız bizim için bağımsız bir köşe ayırıp orada gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız. Orada, yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin kendi kendimizle her gün başbaşa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz, adamlarımız yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz. Öyle ki, hepsini yitirmek felaketine uğrayınca onlarsız yaşamak bizim için yeni bir şey olmasın. Kendi içine çevrilebilen bir ruhumuz var; kendi kendine yoldaş olabilir; kendi kendisiyle, çekiş dövüş, alışveriş edebilir. Yalnız kalınca sıkılır, ne yapacağımızı bilmez oluruz diye korkmamalıyız.

Yıllar için için aşındırır, Olgunluk çağına varmış güçleri. Bundan sonraki halim ancak yarım bir varlık olacak; ben artık o eski ben olmayacağım. Gün geçtikçe kendimden ayrılıyor, uzaklaşıyorum.