Aşk denilen duygunun adını duymuşluğum vardı ve nihayet "sen" diye görünmüştü aşk, yüzü koyun vurulmuştum.

Dudaklarında ölsün bana söylemeyi tüm ertelediklerin!
(sayfa 51)

Konuşmanın ortasında yüzüne konu kapatılmış gibiyim.
Konunun önemi yok,sen gel,bi konu buluruz..
(sy20)

aslında anlatmak istemiyor değilim.Anlaşılamayacağıma eminim.Bu susmaktan sayılmaz...
(sy131)

Ölümüne lades oynasak, yenilmem sana. Öyle ki aklımdasın.
(sy50)

Kalbim, sana yardım ve yataklıktan aklıma hesap verecek..!

Manyak olduğu yetmiyormu? gibi insanın kendi içine düşüp kaybolmasına neden olur bu.

Sen çocuk. Kimseye benimsin deme. Göçmeye, gitmeye ve ölmeye meyilliyken hele, kimseye benimsin deme. Kendini sahiplenemezken daha, kimsenin senin olduğunu iddia etme.

Köklerimizden koparılıp saksılarda nefes almaya mahkûm edilmiş varlıklarız. Bu toprak bize az geliyor. Nefes alamayışımız da işte bundan.

Sesi ruhumun iftar anı gibiydi.