Umutla beklerken, umutlar azalıp azalıp, yok olmaya başladığında, aramaktan vazgeçip bulduğumuza razı oluyorduk. Razı olduğumuza tam alışmaya başladığımızda ise aradığımız kişi karşımıza çıkıyordu. Allak bullak oluyordu her şey.

Tatlı yalanlarda kaybolmak, acı gerçeklerde kendini bulmaktan daha çekiciydi.

İnsan, gözüyle değil kalbiyle seviyordu.

Mutlu olmak her şeye sahip olmak değil, sahip olduğun kadarını her şey yapabilmektir.

Asıl mucize birbiri için yaratılmamış insanların birbirine dönüşebilmesidir.

Yanacak yeri kalmadığında gelen suyu neylesin yanan?

Belki de en masum aşk, gizli kalan aşktır.

Aldığı her nefesi geri veriyor insan...

Her gözyaşı yenilgi değildir. İnsan bazen daha fazla dayanabilmek için ağlar.

Yarın da sabah olacak. Bende batan güneş, sende nasıl doğacak?