Hiç bitmeyecek zenginliklerin sahibi imiş gibi, sonsuz cömertliklerin, dipsiz kıyakların vakti değildi artık. Şimdi devrik ve devirsizdik.

Ayak seslerinize rağmen harcandığınız mekanlar da vardı. O mekanlara uğramazdınız.

Hayatımız müzikaldi ya da bana öyle geliyordu.

Bu dünya atın önüne et, itin önüne ot dünyası.

Ben sözlerden değil, bakışlardan tırsardım. Bakışların arkalarını sezer, sezgilerim doğrulanana kadar mecburen bekler, beklerken kafayı yerdim.

Zaten bu hayatta, her zaman bir şeyler eksikti.

Boka sarmış bir hikâyeyi, daha derin bir boka sarmak, belki bir çıkış yolu olabilirdi.

kadın mesafeli bir yerden başka birinin sesiyle konuşuyordu. oraya nasıl ve ne zaman gitmişti, adam mı göndermişti yoksa taksi tutup kendi mi gitmişti?

Bunu bana söyleten neydi? "Çıt" mı ?

"Nereye gidiyorsun çocuk," dedim içimden," büyümeye mi?"