Evet yarım bi mutluluk istemediğim içindir ki , böyle davranmak zorunda kaldım : ''Kendin anla ve değer ver..!''. Çünkü siz de hak verirsiniz ki , her şeyi ona kendim anlatmaya ,yaltaklanmaya,saygısını kazanmaya başlasaydım , sadaka istemeye benzerdi bu..

"Kendin sez, kendin değerini anla..!" istediğim buydu işte...

"Biz insanlar yeryüzünde yapayalnızız, işte en büyük felaket burada..!"

Karım benim herşeyim demekti, gelecekle ilgili düşlerimin tek umut kaynağı, kendim için hazırladığım tek insandı...

Şu dünyada gerçek ne korkunç bir şeydir..! Kimse gerçeği görmek istemiyor...

Oysa büyük, çok büyük dertlerin patlak verişinden sonra insan uyumak ister. Ölüme mahkum olanların son gece çok derin uyuduklarını söylerler . Zaten böyle olmalı, doğaya uygun olan da bu, öbür türlü insanın sinirleri dayanmaz...

Bir başına insanlar ve çevrelerindeki sessizlik; alın size dünya..!

İnsanların pek çoğu soyluca davrandıklarını sanıp, yalnızca kendilerini aldatırlar. Ben kendimi aldatmayı kabul etmiyorum....

Bu pek iyiye işaret değildi, çünkü insan ancak işleri yolunda gittiği zaman çevresindeki şeyleri ışıl ışıl ve güzel görür...

Ah gençlik, gençlik..! İşte size Shakespeare'e dalıp hayaller kurmanın, başkasının kafası ve düşünceleriyle yaşarken, yaşıyorum sanmanın sonu..!