Şu yoksul, düpedüz hayatımızın en büyük düşü: Mucize.

Hani şu doğal rastgele her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu düşünen insanlar gibi yaşayamıyorum. Ayağım hep ayrıntılara takılıyor.

Eğer siz sınırdaysanız, bütün denizlerin kıyılarına çekilmişseniz herşeyi daha çıplak görebiliyorsunuz.

Şekerlenen reçeller için alınacak önlemler, şekerlenen düşler, şekerlenen hayaller için alınacak önlemler arasında gidip geliyorum.

Usul usul çürümenin ne olduğunun farkına vardım.

Siyah beyaz filmlerin kadınıydım ben. Saçlarıma perma yaptıracaktım.

Yanılgı yangınları kavurup duruyordu bir avuç kalmış yüreğimi.

Bütün hayatı tutmak isteriz, hepsi kaçar avucumuzdan.

Neden hep bir hüzün, hep bir burukluk anımsanır ; yollarından, yanlarından geçerken kentlerin, kasabaların?

Belki gerçekleşir. Belki gerçekleştiririm. Neyi? Nerede? Kim bilir?