En acıtıcı yara, asıl yanılanın insanın kendisi olduğunu anlamasıdır.

En güç affedilen hata, insanın kendisine ait olanlardır aslında?

Sadece bugün için yaşamak hayvanlara mahsustur!

Bütün yollar kör, bütün çıkışlar yalancı? Bu karabasan içinden çıkmak istedikçe daha çok sarıp sarmalıyor, yalayıp yutuyor insanı?

Bir güzellik ne zaman mutluluk vermekten vazgeçer?

Seçme şansım olsaydı bile, onunla yaşadıklarımın en öldürücü olanları dahil, bir tanesinden bile vazgeçmezdim.

İnsanın kendi çocukluğuyla bitmeli mi güzel bilinen her şey?

Unutmak, yanlışları tekrarlatması bakımından sakıncalıdır.

ve neden üşüyor çocuklar koca bir şehir yanmışken?

Yüzeylerde dolaşmak, derinlerdeki güzellikleri asla göremeden ölmek gibi bir ağır ceza taşır daima!