Bazen kederimizi belirleyen tesadüfler aslında bizim bulmak istediğimiz ama bunun farkında olmadığımız olaylar ve insanlardı.

Iki şeyle doludur çoğu insanın kalbi : Gökyüzü ve onun bulutları...

Sevdiğimiz için acı çekebilmek uğruna mutluluğumuzdan bile Vazgeçebiliriz.

Insanlara ait bende ne varsa onları insanlara bırakıp, geldiğim yere, o meçhul ıssızlığa dönüyorum.

Kendisini kendisiyle saklayan yüzüm. Yüzüm, benim yalnızlığım.

Kendisini kendisiyle saklayan yüzüm. Yüzüm, benim yalnızlığım.

Zaman, benim sevdiklerimi, sevdiklerimizin içinde kaybetmişti.

Eğer birgün hayatıma ihtiyacın olursa gel ve al onu.

Ne kadar kalabalık yalnızlığımız. Hepimiz yaralanmayı biliyoruz. Yaralamamayı bilen birisini arıyoruz hepimiz.

Kar yağıyor. Sahil sakin ve sessiz. Kristal tozları uçuşuyor. Gövdeleri buzla parlayan ağaçlar suskun. Artık dönmeyelim.